Adoptieverhaal  oorspronkelijk van woensdag 8 augustus 2007

Opnieuw aangepast en bijgewerkt op vrijdag 27 mei 2022

 

Petarukan / Jakarta / Weesp / Amsterdam vrijdag 27 mei 2022

 

Rhido woont bijna zijn hele leven in Nederland, maar is geboren in Indonesië. Achtentwintig jaar geleden (inmiddels ben ik 43) bood zijn moeder hem, toen hij drie maanden oud was ter adoptie aan bij een kindertehuis. Ze kon niet goed voor hem zorgen. Ze was alleenstaand en te arm om hem een goed leven te geven. Na jarenlang in onwetendheid te hebben geleefd, ging Rhido eerder dat jaar in zijn geboorteland op zoek naar zijn biologische moeder.

 

Rhido wist lange tijd niets van zijn geboorteland. Van zijn tijd als kind weet hij niets. In 1994 ging hij voor het eerst naar Indonesië toe om te kijken naar de cultuur en achtergronden.  Na twee andere bezoeken aan het land hakte hij voor zichzelf de knoop door en besloot zijn biologische moeder te zoeken. Via Kasih Bunda een kindertehuis in Indonesië, kwam hij langzaamaan meer te weten over zijn biologische moeder. Op 24 juni landde Rhido op het vliegveld van Jakarta. Na twee nachten geslapen te hebben in Loka Kasih, het kindertehuis waar Rhido afgestaan werd, kon de stichting hem in contact brengen met zijn echte moeder.

 

Rhido reisde met een groep kinderen en Sally van het kindertehuis in een busje af naar het Sendang Sari Hotel in Batang, dat op Midden-Java ligt. Na een telefoontje van Sally richting zijn moeder, ontmoette Rhido haar in de lobby van het hotel. "Bij de eerste ontmoeting omhelsden we elkaar en moest ze huilen. Ze zei wel honderd keer Terima Kasih, wat bedankt betekent. Zelf was ik er blij dat ik haar ontmoette, maar aan de andere kant was het ook erg emotioneel"vertelt Rhido. Ze vertelde dat ze Kamah Tuminem heette.

 

Vertrouwd

Eigenlijk was het best vreemd toen ik haar ontmoette. Ik kende haar helemaal niet, maar ze voelde wel vertrouwd aan. Ze voelde echt alsof ze mijn moeder was"vertelde Rhido. Naast zijn moeder ontmoette Rhido haar man Wik. Hij bleek niet zijn vader was. "Mijn moeder was zwanger, maar de vader heeft ze waarschijnlijk maar één keer gezien. Dat gebeurde in die tijd wel vaker"legt Rhido uit. Ik vind het wel jammer dat ik niet mijn vader ontmoet heb, maar daar heb ik vrede mee. Hij is niet te vinden. Hij staat nergens in de papieren en speelt nauwelijks een rol in het hele verhaal".  De dag na de emotionele ontmoeting bezocht Rhido zijn moeder in Petarukan, waar zij woont. We hadden allemaal souvenirs uit Nederland meegenomen en cadeau gedaan en ik kreeg van haar een mooie sarong, een traditioneel kledingstuk", vertelt Rhido trots. We hebben toen nog rond gekeken in het huis en wat foto's gemaakt. Later zijn we naar het strand gegaan om te picknicken. Dat was echt heel gezellig. We hebben lang gepraat. Mijn moeder legde uit hoe de adoptie is gegaan en vertelde wat over haar leven in die tijd. Zij vertelde ook dat zij mijn enige bloedverwant is.

 

 

Afscheid

Na twee dagen moest ik weer afscheid nemen van mijn moeder. Ik wil niet zeggen dat ik volgend jaar meteen terugga naar Indonesië, maar ik zal haar zeker nog eens bezoeken.  Ik heb mijn leven gewoon in Nederland en daar blijf ik ook. Ik ben in ieder geval hartstikke blij dat ik haar ontmoet heb.

 


Toen wij met het vliegtuig in Jakarta geland waren moesten wij naar Zuid Jakarta, waar Loka Kasih van mijn kindertehuis is (daarvoor zaten ze op de Jl. Raden Salah vlakbij het treinstation Cikini.

Een klein groepje van Kasih Bunda ging toen mee in het busje. Onderweg bij een restaurant gingen wij even pauzeren. Sally naast mij vertaalde voor ons als dat nodig is.

In de lobby van het hotel vond onze eerste ontmoeting toen plaats. Ik zag mijn biologische moeder toen voor het eerst samen met haar echtgenoot Wik. Hij schijnt niet mijn biologische vader te zijn. Maar ze hebben wel toen samen met elkaar gewerkt. Zij was toen dienstmeisje van hem. En zijn dus toen samen gaan wonen. Mijn biologische moeder heet Kamah Tuminem. Ze was best wel emotioneel toen ze mij voor het eerst zag.

Ik liet hun het fotoalbum zien over mijn leven.

Kamah en Wik vonden dat leuk en interessant.

De volgende ochtend was ik ook best wel emotioneel. En ik kon toen ook niet eerst gaan geloven dat Kamah mij toen had afgestaan. Maar nadat ik toen gehuild had gingen we naar de supermarkt om voor de picknick wat te gaan zorgen voor op het strand.

Voordat we naar het strand gingen brachten wij eerst een bezoek aan hun huis waar ze toen heeft gewoond

Dit is hun keuken

Dit is hun badkamer

We namen souvenirs uit Holland mee. Daar waren ze toen heel erg blij mee.

Op het strand vertelde Kamah hoe de adoptie was gegaan, en dat zij de enige bloedverwant van mij is.