Zomaar een tekening met cijfers en schaatsmallen een fantasie in mijn werkzaamheden te bedenken dat ik nog toen op Het Papagenohuis zat.

Dit is een tekening van Engelse drop. Door de belijning en soortgelijke pijlen maakt het weer abstract.

Een verwarde wereld als we helemaal niets aan het klimaatsverandering aan mee gaan werken. Het landschap zou dan overstroomt zijn met water en de wegen worden onbegaanbaar.

Dit is een fantasie wereld met de pijlen die aan kunnen geven dat de warmtezone daar naartoe stroomt. Het kan lava zijn maar dat hoeft niet. Verder is er altijd water in het spel die ons ook kunnen vertellen dat het een natte boel wordt .

Dit is een tekening met middenin een soort gracht eromheen dat er misschien wel een kasteel of paar kastelen had kunnen voor komen met die onbegaanbare wereld waar het eigenlijk verboden en onbegaanbaar is om daar toe te gaan betreden.

Een zomaar Indonesisch landschap met daar de woonplaats waar mijn biologische moeder Kamah Tuminem woont. Toch wel weer het verlangen naar vroeger waar haar daar haar heb ontmoet heb.

Het landschap toont een beetje saai maar ook minder nattigheid. De boeren zijn op hun akkers aan het werk terwijl je eventueel rond kan fietsen of gaan wandelen. Maar een bankje om te kunnen uit te rusten heb ik nog niet gezien.

Het meander toont zich aan dat je rustig landschap is. Durf jij met je bootje gaan rond te varen?

Het landschap ziet er wat ruiger uit met de rivier die heel raar kronkelt in een vorm van een orchidee. Het had ook de leukste natuur tekening kunnen zijn voor wetenschappers maar of je daar senang zou voelen? Ik weet het niet.

Tijdens de vulkaan uitbarstingen op Hawaï en op het Indonesische eiland Bali mei 2018 stroomt de lava op het eiland heen. Dorpen worden weg gevaagd en er zou in de toekomst misschien wel helemaal geen leven kunnen zijn. Of misschien toch wel?